Een kennisbank bestaat om hergebruik van informatie uit het verleden mogelijk te maken. Het opslaan van feiten, oordelen, gronden en uitkomsten kan de noodzaak verminderen om hetzelfde onderzoek te herhalen en de volgende beslissing versnellen. Maar in een kennisbank die menselijk oordeel behandelt, kunnen belangrijke voorwaarden ontbreken wanneer alleen conclusies worden opgeslagen. De redenen waarom een oordeel passend was, omvatten niet alleen de informatie die destijds beschikbaar was, maar ook deadlines, de periode waarin opties beschikbaar bleven en de temporele situatie van de betrokken personen.
Stel dat uit een registratie blijkt dat een organisatie in korte tijd de manier waarop zij een dienst verleende heeft gewijzigd. Als alleen naar de uitkomst wordt gekeken, zou dit kunnen worden hergebruikt als kennis dat “onder deze voorwaarden verandering prioriteit moet krijgen”. Maar de betekenis van die conclusie verandert afhankelijk van de vraag of de deadline voor het handhaven van de oude methode naderde, of dat het een tijdelijk oordeel was dat bedoeld was om gevolgen voor gebruikers te vermijden. Kennis die haar temporele voorwaarden heeft verloren, loopt het risico in een andere situatie te sterk te worden veralgemeniseerd.
Menselijke eindigheid als kennis behandelen betekent niet dat de algemene stelling “mensen zijn eindig” wordt opgeslagen. Wat ertoe doet, is als toepassingsvoorwaarden vastleggen wat bij elk oordeel niet kon worden hersteld, welke opties deadlines hadden en op welk moment een beslissing moest worden genomen terwijl bepaalde informatie nog niet beschikbaar was. Daardoor kunnen we verschillen met het heden onderzoeken in plaats van een conclusie uit het verleden eenvoudigweg naar het heden over te brengen.
In dit ontwerp verandert ook de betekenis van het actualiseren van kennis. Een actualisering is niet alleen nodig wanneer nieuwe feiten worden toegevoegd, maar ook wanneer we ontdekken dat een oordeel dat ooit als omkeerbaar werd beschouwd in werkelijkheid hoge herstelkosten met zich meebracht, of dat een temporele voorwaarde waaraan eerder weinig gewicht werd toegekend de uitkomst beïnvloedde. Een verandering in ons begrip van de voorwaarden van het oordeel zelf wordt kennis die bij de volgende beslissing kan worden gebruikt, en niet alleen de uitkomst.
Tegelijkertijd betekent dit niet dat elke persoonlijke omstandigheid moet worden opgeslagen. Een kennisbank wordt beperkt door herbruikbaarheid, noodzaak, privacy en andere overwegingen. Wat behouden moet blijven, is daarom geen volledige registratie van iemands leven, maar voorwaarden die de geldigheid van een oordeel kunnen veranderen. We moeten informatie selecteren die bij het volgende oordeel verschil kan maken, zoals de aanwezigheid van deadlines, de mogelijkheid van verandering, de mate waarin herstel na een mislukking mogelijk is en onomkeerbare gevolgen voor anderen.
Hier ontstaat de verbinding met Internal Efficiency Expression. Als een efficiënte interne representatie alleen betekent dat de hoeveelheid informatie wordt verminderd, kan temporele context als redundantie worden verwijderd. Maar als het bewaren van verschillen die menselijk oordeel kunnen veranderen als voorwaarde voor efficiëntie wordt opgenomen, wordt informatie die met eindigheid samenhangt een noodzakelijke structuur in plaats van een doelwit voor compressie. Wat behouden moet blijven, wordt niet alleen bepaald door opslagcapaciteit, maar ook door welke verschillen nodig zullen zijn voor toekomstige oordelen.
Voor Sai＊aus dient kennis niet alleen om antwoorden uit het verleden vast te zetten. Zij dient om wat in het verleden bekend was, wat onbekend was en onder welke voorwaarden een beslissing werd genomen terug te brengen naar een vraag in het heden. Juist omdat de persoon in het heden zich niet noodzakelijk in dezelfde situatie bevindt als in het verleden, moet een vergelijking naast conclusies ook toepassingsvoorwaarden omvatten. Zo wordt kennis een basis voor het begrijpen van verschillen in oordeel, in plaats van een kortere weg om menselijk oordeel heen.
AI kan enorme hoeveelheden uit het verleden raadplegen, maar mensen leven het heden telkens maar één keer. Binnen deze asymmetrie is het niet de rol van een kennisbank om het heden te bevelen met optimale antwoorden uit het verleden. Haar rol is zichtbaar te maken onder welke voorwaarden eerdere oordelen geldig waren en hoe die verschillen van de huidige voorwaarden, zodat mensen in het eindige heden opnieuw kunnen kiezen. Wat kennis moet onthouden is niet alleen een conclusie, maar ook de grens van de tijd waarbinnen die conclusie betekenis had.
Geen antwoorden. Begrip.